พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์

เมื่อทรงบำเพ็ญปัญญาปารมิตาอันลึกซึ้ง

ทรงหยั่งเห็นว่าขันธ์ทั้งห้าล้วนเป็นความว่าง

จึงข้ามพ้นทุกข์ภัยทั้งปวง

ดูก่อนสารีบุตร

รูปไม่ต่างจากความว่าง ความว่างไม่ต่างจากรูป

รูปคือความว่าง ความว่างคือรูป

เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

ดูก่อนสารีบุตร ธรรมทั้งปวงมีลักษณะแห่งความว่าง

ไม่เกิด ไม่ดับ

ไม่มัวหมอง ไม่ผ่องแผ้ว

ไม่เพิ่ม ไม่ลด

เพราะฉะนั้น ในความว่างจึงไม่มีรูป

ไม่มีเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

ไม่มีตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

ไม่มีรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์

ไม่มีจักขุธาตุ จนถึงไม่มีมโนวิญญาณธาตุ

ไม่มีอวิชชา และไม่มีความสิ้นอวิชชา

จนถึงไม่มีชรามรณะ และไม่มีความสิ้นชรามรณะ

ไม่มีทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ไม่มีญาณ และไม่มีการบรรลุ

เพราะไม่มีสิ่งที่จะบรรลุ พระโพธิสัตว์

จึงอาศัยปัญญาปารมิตา

จิตจึงปราศจากเครื่องกั้น เพราะปราศจากเครื่องกั้น

จึงไม่มีความหวาดกลัว

ห่างไกลจากความวิปลาสและความเพ้อฝัน

บรรลุพระนิพพานอันเป็นที่สุด

พระพุทธเจ้าทั้งหลายในสามกาล

ก็อาศัยปัญญาปารมิตาเช่นกัน

จึงบรรลุอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ

ฉะนั้นพึงรู้ว่าปัญญาปารมิตา

เป็นมนตร์อันศักดิ์สิทธิ์ยิ่งใหญ่ เป็นมนตร์อันสว่างยิ่งใหญ่

เป็นมนตร์อันสูงสุด เป็นมนตร์ที่ไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือน

สามารถดับทุกข์ทั้งปวง เป็นจริงแท้ไม่เปล่าประโยชน์

จึงกล่าวมนตร์แห่งปัญญาปารมิตาว่า

กล่าวมนตร์ดังนี้ว่า

คเต คเต (ไปเถิด ไปเถิด)

ปารคเต (ไปสู่ฝั่งโน้น)

ปารสังคเต (ไปสู่ฝั่งโน้นพร้อมกันทั้งหมด)

โพธิ สวาหา (ตรัสรู้ ขอความสำเร็จจงมี)