ที่ฟ้าประทานเรียกว่าธรรมชาติ (สภาวะเดิมแท้)

ดำเนินตามธรรมชาติเรียกว่ามรรค (หนทาง)

บำเพ็ญมรรคเรียกว่าคำสอน

อันว่ามรรคนั้น

ไม่อาจพรากจากได้แม้เพียงชั่วครู่

หากพรากจากได้ก็มิใช่มรรค

เพราะฉะนั้น

วิญญูชนสำรวมระวังแม้ในที่ซึ่งตามองไม่เห็น

เกรงกลัวแม้ในที่ซึ่งหูฟังไม่ได้ยิน

ไม่มีสิ่งใดเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งที่ซ่อนเร้น

ไม่มีสิ่งใดปรากฏชัดยิ่งกว่าสิ่งที่ละเอียดเล็กน้อย

ฉะนั้นวิญญูชนจึงสำรวมระวังแม้ยามอยู่ลำพัง

ความยินดี โกรธ เศร้า สุข ที่ยังมิได้แสดงออก

เรียกว่า "จง" (ภาวะสมดุลกลาง)

เมื่อแสดงออกแล้วล้วนพอเหมาะพอดี

เรียกว่า "เหอ" (ความกลมกลืนสามัคคี)

อันว่า "จง" นั้น

คือรากฐานอันยิ่งใหญ่ของสากลโลก

อันว่า "เหอ" นั้น

คือมรรคสากลที่ใช้ได้ทั่วทั้งโลก

เมื่อบรรลุถึงภาวะสมดุลและความกลมกลืนอย่างถึงที่สุด

ฟ้าดินก็ตั้งอยู่ในตำแหน่งอันเหมาะสม

สรรพสิ่งก็เจริญเติบโตงอกงาม